Okablowanie

Kabel koncentryczny

To pierwsze medium sieci Ethernet składa się z centralnie umieszczonego przewodnika, otoczonego ekranem, od którego oddzielony jest warstwą izolacji. Całość z zewnątrz pokryta jest nieprzewodzącą osłoną. Wewnętrzna izolacja jest dość gruba, ma zatem dużą rezystancję, co znacząco wpływa na obniżenie tłumienia sygnału. Uziemiony ekran zapobiega przedostawaniu się szumów do wnętrza przewodu, a także zapobiega wydostawaniu się sygnału na zewnątrz. Sieci budowane w oparciu o kabel koncentryczny charakteryzuje dłuższa dopuszczalna długość segmentu, niż w sieciach budowanych na skrętce. W przypadku grubego kabla koncentrycznego długość segmentu może wynosić nawet 500metrów, w przypadku cienkiego 185metrów. Sieć oparta na grubym kablu koncentrycznym to sieć standardu 10BASE5, nazywana jest również grubym ethernetem (thicknet). Sieć zbudowana na cienkim kablu koncentrycznym jest siecią standardu 10BASE2, nazywana jest cienkim ethernetem (thinnet). W sieciach 10BASE2 używany jest kabel typu GR-58.

Zalety:
- duża odporność na zakłócenia,
- duża odporność mechaniczna,
- małe tłumienie,
- niegenerowanie zakłóceń na zewnątrz,
- możliwość budowania dłuższych segmentów.

Wady:
- maksymalna szybkość sieci 10Mb/s,
- niewygodny sposób instalacji,
- niewielka elastyczność kabla,
- większe wymiary.

Skrętka

Jak sama nazwa wskazuje w tym kablu coś musi być skręcone. Skręcone są pary pojedynczych przewodów. W skrętce stosowanej w sieciach komputerowych są cztery takie pary (8 żył). Pojedyncza żyła to miedziany drut lub linka. Drut jest sztywniejszy, mniej odporny na częste zagięcia, za to łatwiej zarabia się na nim wtyczkę. Poszczególne żyły kabla mają ściśle określone kolory. Zgodnie ze standardem EIA/TIA-568B są to:
- biało-niebieski i niebieski (para 1),
- biało-pomarańczowy i pomarańczowy (para 2),
- biało-zielony i zielony (para 3),
- biało-brązowy i brązowy (para 4).

Skrętka może być nieekranowana (UTP - unshielded twisted pair), ekranowana (STP - shielded twisted pair) lub foliowana (FTP - foiled twisted pair lub ScTP - screened twisted pair). Skrętka UTP nie posiada ekranu, wewnątrz znajdują się cztery pary przewodów skręconych ze sobą. Skrętka STP, to skrętka ekranowana. Każda z czterech par w tym przewodzie posiada swój ekran, dodatkowo wszystkie pary posiadają jeden wspólny ekran. Skrętka FTP lub ScTP (foliowana) to uboższa wersja skrętki STP, w przypadku FTP cztery skręcone pary posiadają jeden wspólny ekran. Oczywiście najdroższa jest skrętka STP, najtańsza natomiast UTP. Sieć zbudowana w oparciu o skrętkę jest siecią standardu 10BASE-T. Poszczególne pary skręcone są ze sobą w celu ograniczenia zakłóceń generowanych na zewnątrz, pola elektromagnetyczne wytwarzane przez każdą z żył znoszą się (cancellation effect).

Zalety:
- łatwy sposób instalacji,
- duża odporność na zakłócenia w przypadku skrętki STP,
- tańsza niż pozostałe okablowanie.

Wady:
- krótsza długość segmentu,
- skrętka UTP jest bardziej podatna na zakłócenia,
- mniejsza maksymalna odległość przesyłania danych.

Światłowód

W dzisiejszych czasach przewody optyczne nie są niczym nowym. Z pewnością każdy choć trochę domyśla się na jakiej zasadzie transmitują one sygnał. Przewód optyczny przewodzi światło, stąd nazwa światłowód. Elementem który to światło przewodzi jest szklane (czasem plastikowe) włókno. Często w kablu znajduje się więcej niż jedno włókno optyczne. Każde z nich może być osobnym nośnikiem światła. Aby mogło dojść do obustronnej wymiany danych niezbędne są dwa tory transmisji (dwa światłowody), każdy z nich przesyła informację w innym kierunku. Optyczne urządzenia sieciowe wyposażone są w co najmniej dwa gniazda, jedno służy do odbierania (Rx), a drugie do wysyłania (Tx) wiązki optycznej. Jako nadajnik wykorzystywana jest dioda LED lub laser, jako odbiornik - detektor światła, najczęściej jest nim fotodioda. Nadajnik emituje światło o pełnej i słabszej jasności. Odbiornik interpretuje to odpowiednio jako jedynkę i zero logiczne. Brak światła interpretowany jest jako uszkodzenie światłowodu.

Kabel światłowodowy poza umieszczonym centralnie szklanym włóknem zawiera jeszcze inne elementy. Są to kolejno:
- płaszcz - otacza włókno, zapobiega wydostawaniu się z niego światła,
- bufor - otacza płaszcz, zabezpiecza mechanicznie płaszcz i włókno,
- materiał wzmacniający - otacza bufor, zapobiega rozciągnięciu kabla,
- płaszcz zewnętrzny - ochrania przed czynnikami zewnętrznymi.

Włókno oraz płaszcz mają ściśle określone średnice. W zależności od typu kabla wynoszą:
- 9μm rdzeń i 125μm (mikrometrów, mikronów) płaszcz - światłowód jednomodowy,
- 50μm rdzeń i 125μm płaszcz - światłowód wielomodowy,
- 62,5μm rdzeń i 125μm płaszcz - światłowód wielomodowy.

Światłowód wielomodowy stosuje się gdy źródłem światła jest dioda LED, wówczas światło wchodzi do niego pod wieloma różnymi kątami i niezbędna jest większa średnica włókna. Światłowód jednomodowy stosuje się gdy źródłem światła jest laser, światło wchodzi w niego pod jednym kątem i nie jest potrzebna tak duża średnica. Światłowody jednomodowe umożliwiają transmisję na większe odległości, gdyż w ich wnętrzu nie dochodzi do tak wielu odbić światła jak w przypadku światłowodu wielomodowego.

Zalety:
- obojętność na zakłócenia,
- większa szybkość transmisji danych,
- możliwość przesyłania sygnału na największe odległości,
- trudne do podsłuchania.

Wady:
- najdroższe medium transmisyjne,
- droższe urządzenia sieciowe,
- trudne w instalacji.

 

Więcej informacji dotyczących okablowania sieciowego znajdziesz w poniższej książce. Polecam.

Chcesz wiedzieć więcej?
Przejrzyj książki